peki.

biri beni öldürsün,yoksa artık tüm bu olanların altında ezilip kendiliğimden can vereceğim.

"Cemil yıllar önce seyrettiği bir filmden bir sahne hatırlıyor; filmin tek güzel sahnesi. Başroldeki adam beynini bir lavabonun içinde parçaladığını hayal ediyordu ki bunun için başrolde olmaya filan gerek yok, biraz aklı başında olan herkes böyle bir şey yapmayı zaten hayal eder."

Barış Bıçakçı - Sinek Isırıklarının Müellifi

http://fizy.com/#s/14ysqg

Şu an hissetmezsem eğer gerçekleri, bu şarkıya haksızlık etmiş olacağımı biliyorum,hem de regl sancısıyla boğuşurken.Şu sıra,hayat pek de benden yana değil.Aslında,her şeyden iğreniyorum.Yazmaktan bile,ve her şeyden iğrendiğimi söylemekten de.Durup düşününce çoğu insanın,hatta çok fazla insanın gerçekten mutlu olabileceği koşullarda nefes alıyorum;ne var ki bu da beni zerre kadar mutlu etmiyor.Her şey yerli yerinde;kitaplıkta kitaplarım,çekmecemde mektuplar.Pijamalarım bile katlı,yatağın üzerinde duruyorlar.Üzülmek için sebep arıyorsun diyorlar,bilmiyorlar ki üzgün bile değilim.Hiçbir şey değilim.Yaşıyorum,bildiğim tek şey bu.Ama bunun da çoğu zaman farkında olamıyorum.Olmak mı istemiyorum?Kim bilir,ben bilmem.Kendimle çelişmekten,kendimle boğuşmaktan nefes almayı unutuyorum çoğu zaman,ama olsun.Gökyüzü çok sık ciğerime dolmuyor artık.Belki de tüm bunlar unutmanın verdiği his.Nasıl hissettiğimi unutmanın.Hatırlamak da istemiyorum.Gerçi,,kimi kandırıyorum.
A unutmadan,artık buralardayım.Etrafımda sessiz bir yer kalmamış da.Şimdi gidiyorum,bi' çay demleyeyim.